İlk görüşmeden sonra kafamızdaki birçok soru cevaplandı. Süreci daha sakin karşılamaya başladık ve bugün küçük kızımız hayatımızın merkezinde.

Daha önce yaşadığımız olumsuz denemeler nedeniyle yeni bir tedaviye başlamak bizi korkutuyordu. Kendimizi yeniden toparlamamız zaman aldı.

Bu kez her aşamanın neden yapıldığını bilmek, kontrolün tamamen kaybolmadığını hissettirdi. Sonunda oğlumuzun kalp atışını duyduğumuz anı hâlâ dün gibi hatırlıyoruz.

Türkiye’den Kıbrıs’a tedavi için gelmek başta bize oldukça karmaşık görünüyordu. Ulaşım, konaklama, testler ve randevu tarihleri konusunda destek alınca süreç daha yönetilebilir hâle geldi.

Bugün ailece Kıbrıs’a baktığımızda yalnızca bir tedavi yolculuğunu değil, oğlumuza uzanan yolu hatırlıyoruz.

Bizim için en değerli şey, herkese uygulanan tek bir yol yerine kendi sağlık durumumuza göre bir plan oluşturulmasıydı. Bu yaklaşım sürece olan güvenimizi artırdı.

Transferden sonraki bekleme dönemi hayatımızın en uzun günleri gibiydi. Sonuç telefonunu aldığımızda bir süre hiçbir şey söyleyemedik. Şimdi o bekleyişin sonunda bize gülümseyen bir kızımız var.

Donasyon seçeneğini ilk duyduğumuzda aklımızda çok fazla soru vardı. Karar vermeden önce hem tıbbi hem de duygusal yönlerini konuşabilmek bizim için çok önemliydi.

Zamanla korkularımız yerini daha bilinçli bir karara bıraktı. Bugün kızımızın ilk adımlarını izlerken o günlerde verdiğimiz emeği hatırlıyoruz.

İlk denememiz istediğimiz gibi sonuçlanmadı. Bir süre ara verip yeniden hazır olduğumuzda ikinci kez başladık. Bu kez küçük oğlumuz bizi bekliyormuş.

İş hayatı ve tedavi randevularını birlikte yürütmek gözümüzde büyüyordu. Takvimin önceden açıklanması ve ne zaman ne yapılacağını bilmek bizi rahatlattı. Bugün hayatımız bambaşka bir takvime göre ilerliyor: oğlumuzun uyku saatlerine göre.

En güzel haber bazen tek bir telefon cümlesine sığıyor. O telefonun ardından hayatımızın geri kalanı değişti.

Almanya’da yaşadığımız için sürecin uzaktan nasıl takip edileceğini merak ediyorduk. Online görüşmeler ve düzenli bilgilendirme sayesinde Kıbrıs’a ne zaman gelmemiz gerektiğini önceden planlayabildik.

İlk kez tüp bebek tedavisi göreceğimiz için her işlem gözümüzde büyüyordu. Ne yaşayacağımızı önceden bilmek kaygımızı azalttı. Kızımız doğduktan sonra o günleri düşününce ne kadar çok şey öğrendiğimizi fark ediyoruz.

Transfer günü hem çok heyecanlı hem de şaşırtıcı biçimde sakindim. Aylar sonra oğlumuzu kucağıma aldığımda o kısa anın hayatımızdaki yerini daha iyi anladım.

Sonuç kadar süreç boyunca nasıl hissettiğimiz de önemliydi. Sorularımıza ulaşabildiğimiz bir ekibin olması kendimizi yalnız hissetmememizi sağladı.

İlk görüşmemizi online yaptık. Daha Kıbrıs’a gelmeden önce sorularımızın cevaplanması karar sürecimizi kolaylaştırdı. Yolculuğun sonunda kızımıza kavuşmak ise tarif edemeyeceğimiz bir mutluluktu.

Kararımızı verirken en çok gelecekte nasıl hissedeceğimizi düşündük. Bugün kızımız bize sarıldığında bütün kaygılarımızın yerini güçlü bir bağın aldığını görüyoruz.

Sürecin başında kendimizi çok kararsız hissediyorduk. Bilgilendikçe kararımız netleşti. Şimdi sabahları küçük bir sesle uyanmanın ne kadar büyük bir mutluluk olduğunu biliyoruz.

Eşimin bütün yükü tek başına taşımasını istemiyordum. Görüşmelere birlikte katıldık ve süreci beraber takip ettik. Bugün kızımızı büyütürken o günlerde kurduğumuz dayanışmanın hâlâ devam ettiğini hissediyorum.

Bu kararı vermek düşündüğümüzden daha uzun sürdü. Birçok kez konuştuk, düşündük ve yeniden değerlendirdik. Bugün oğlum bana “baba” dediğinde aile olmanın yalnızca biyolojik bağlarla açıklanamayacağını çok daha iyi anlıyorum.

Bazen eşime destek olmaya çalışırken ne söyleyeceğimi bilemiyordum. Süreç boyunca her ikimizin de sorularının cevaplanması bizi birbirimize daha da yaklaştırdı. Şimdi evimizde küçük bir çift çorap gördüğümde bile gülümsüyorum.